پس از تسلط کمونیست­ها بر آسیای مرکزی، تئاتر روسی در آن مناطق رایج شد. در میان روشنفکران ازبک نیز نهضتی برای ایجاد تئاتر ازبکستان به شکل اروپایی پدید آمد. بنیانگذار تئاتر در ازبکستان حمزه حکیم زاده نیازی بود و در سال 1918 اولین تئاتر را در فرغانه تشکیل داد. در سال های 1918-1919 م. تئاتر­های روسی در تاشکند و سمرقند شکل گرفت. در سال 1939 م. تئاتر مقیمی افتتاح شد و در سال 1945 مؤسسه تئاتر در تاشکند تاسیس گردید. در حال حاضر در ازبکستان 43 تئاتر وجود دارد که تئاتر علیشیر نوائی بزرگ­ترین آنها به شمار می­آید.

چیزی که در این میان مایه تاسف است، وجود تئاتر نیست. تئاتر یکی از مظاهر تمدن به­شمار می­رود و می­تواند آثار فراوانی به همراه داشته باشد. بلکه تاسف برای تغییر کاربری مدارس دینی و مساجد است که پیش از استقلال ازبکستان صورت گرفت و بعدها نیز استمرار پیدا کرد. هر چیز به جای خویش نیکوست. همچنان که موسیقی و تئاتر جایگاه خود را دارند، مدارس دینی و مساجد هم که یادگار  سلف صالحند، باید جایگاه خود را داشته باشند. هرگونه تغییر کاربری آنها مخالف اراده و نیت واقف است و از نظر شرعی نیز حرام می­باشد. امید آنکه این مفسده کمونیست­ها با بازگشایی مدارس و مساجد تاریخی سمرقند، جبران گردد؛ گر­چه بعید به نظر می­رسد حکومت کنونی هم آمادگی داشته باشد تا مدارس و مساجد قدیمی را دوباره برای عبادت و تحصیل علم و آن هم علوم دینی اختصاص دهد. شاید هم در بازگشایی مدارس دینی ضرورتی نبینند، چون بعد از یک رکود طولانی مدت، آنقدر طلبه جذب نخواهد شد. آری، باید ازبکان باز گردند و به پشت سر خود نگاه کنند. به روزهای اوج اقتدار و شکوفایی فرهنگ و ادب تیموری بنگرند و حسرت بخورند.

بلیط گرفتیم و ابتدا به قصد دیدن مدرسه شیردار که در سمت شرقی میدان قرار داشت، از پله­ها بالا رفتیم. یک ایوان بزرگ قدیمی بود و تصویر دو شیر درنده زرد و سفید بر کاشی­های معرق سر در مدرسه، وجه تسمیه آن را برای ما شرح می­داد. از درب  چوبی قدیمی عبور کردیم و قدم به داخل مدرسه... جهت استفاده کامل و رعایت حقوق ناشر لطفا به اصل کتاب مراجعه نمائید. از وقفه ایجاد شده معذرت می خواهیم