بانی مسجد (حسینیه)، حاج آقا اقبای حسینیان، عالم و مجتهد ایرانی است که نام او به خط فارسی زینت بخش سطح بیرونی حسینیه بود. او در زمان ناصرالدین شاه برای ترویج مکتب اهلبیت(ع) ابتدا از نجف به بخارا رفت و حسینیه­ای در آنجا بنیان گذارد. پس از چند سال به سمرقند مهاجرت کرد و در آنجا رحل اقامت افکند. او در سمرقند نیز به ساختن حسینیه و تربیت طلاب اقدام نمود؛ می­گویند کمک­هایی نیز برای شهریه طلاب و امور دینی شیعیان، از مراجع دینی و حکومت ایران دریافت می کرد. حاج آقا حسینیان پس از عمری تلاش و ترویج مذهب اهلبیت (ع) در آن دیار رحلت کرد. می­گویند هنگام تشییع جنازه او ابری در آسمان پیدا شد و بر تابوتش سایه افکند. اینک بر قبر او که در قبرستان پنجاب است، گنبد گلین محقری ساخته­اند که نظر هر بیننده­ای را به خود جلب می­کند؛ این حسینیه نیز یادگار آن عالم فرزانه است. امروزه بازماندگان و خویشان او جمع قابل ملاحظه­ای هستند که در جای جای سمرقند سکنی گزیده­اند. خدایش رحمت کناد.

 این حسینیه نیز به دلیل دور بودن از مرکز و خیابان اصلی و قرار گرفتن در محلی دنج، از معدود محل­هایی است که در دوران حاکمیت کمونیست­ها گه­گاه شاهد حضور نمازگذارانی در نیمه های شب بود. حسینیه کوچک بود و دیوارها به تازگی رنگ­آمیزی و تمیز شده بودند و فضایی آکنده از معنویت داشت. تصاویر منسوب به ائمه(ع)، حضرات  و علماء سابق حسینیه ( از جمله حاج آقا حسینیان) بر در و دیوار آن خودنمایی می­کرد و به تازگی مناره­ای بر درب ورودی حسینیه ساخته بودند. بازید از مسجد حاج آقا به پایان رسید و به مقصد رصدخانه الغ بیک روانه شدیم. رصد خانه­ای که انسان را به اعجاب و تحسین وا می­داشت؛ اعجاب از  اینکه حاکمی فرهیخته چه تخصص والای علمی داشت و تحسین بر کاوشگرانی که این بنا را از زیر خاک کشف کردند، کاویدند و خاک برداشتند و ستردند و یادگار آن فرمانروای فرزانه را ماندگار کردند.